باران سرخ

...چشم...

باران متین — Thu, 21 Jan 2010 20:05:06 GMT

شمع چشم هایی من می سوزد
با آنکه آسمان می گیرد
می بارد و مرا در حجوم بودن ها تنها می کند
بودن تو و بودن هایی که مرا به انتظار نبودن می گذارد و شوقی که از حزن بودنم در میان این آرامش نسبی دنیا نشات گرفته است
سرد است چشم های تو اما نمی دانم چه دارد آن چشم های تو که هر بار که به نقشی از تو می رسم خود رد میان آن ملایمت غرق می کنم
تنها آیینه باوری است که این روزها می شناسم و دریغ می بینم
با تو گرم می مانم ولی تو سرد می کنی
نمی دانم کجای سرنوشتم نوشته شده است ، که باید تهی گرددم از هر چه احساس گرم ، از هر چه عشق ،شاید تمام معنا امشب از نوشتن سهمی خواستن از زندگیست...مدام گذاشتم برای این و آن که حالا کم آورده ام سهمی از خود را برای حیات این سرنوشت
برای من همین بس است بودنت؟ می گویم اضطراب های شبانه ام نمی گوید لحظه ای رویا زیبا ببینم
کم می آورم بودنم را برایت ...کم می شوم وقتی می بینم روزی نیست به یادت نباشم ولی تو سخت می گیری به دلی از حقیقت جبران دارد فراموش می شود، تو مرا به سردی نمی کشانی آیا؟
این روزها هرکس نام را به زبان می آورد می دانم چه می خواهد از من ...دریغ نکردم حتی ذره ای ...سخت است به یاد آوردن احساس رنگی که در قلبم می تپید؟

پرواز در آسمان

باران متین — Fri, 25 Dec 2009 18:31:49 GMT

می دانم بسیار رنگ باخته ای و حجم جنون امواج تنهایی تو را مجنون خویش ساخته است ولی نمی دانم به کدام گام نگرفته ای تو عاشق می خوانند
دل ...همین دل این حس آشنای غریب می شناسد و او را به خود راه می دهد
راهی که از نگاه پنجره و صدای گنجشک های به خواب رفته نشأت گرفته است و این افسوس بودکه در بطن اتفاق امروز به سراغ آمد و با بازدم نفس هایم که بر شیشه سرد اتاق هایم می نشست جان گرفت
این تنها دلی است که مجرم در جرم نکرده واقع گشته و هیچ کس و هیچ چیزی پاسخ این حکم به اجرا در آمده را نداد.
از قول دوستی نصیحت شنیدم که هرگز کسی را دوست ندار که تو دوست نمی دارد
و آنگاه است تو محکوم می شوی
تو مجروح می شوی
و باز قلبی شکسته در سینه ات می تپد
می خواهی با قلبی باز شکسته همچون زمین صحرا زنده باشی...؟

کاش می شد لااقل خدا توان می داد تا این اتفاق ها خوب تمام می شد تا من باز وقتی می خواهم از آسمان بنویسم زمین بی آب نباشم
دریا نه لااقل رود باشم بر این خشکی
آسمان این روزها با من مهربان است هر چه می گویم آن می کند که من می خواهم ...می گویم ببار می بارد می گویم بتاب می تابد و تو آسمان من تو را بیشتر از هر چیز دوست می دارم و می ستانم ولی تو در من هیچ نمی بینی جز سادگی
خوب است کم و بیش ساده هستم که تو مهربانی با من ...با منی که آشفته آبی تو ام
دوست داشتم به جای دو دست ، دو بال داشتم تا پرنده ای می بودم سرکش که تا اوج تو می رسد
باور نداری که می گفتم کاش سهم من از تو دست هایت بود چه می کردم ...آری حالا که نیست
دلم هوای خریب پایان یافتن پاییز در خود دارد ، همان حس درختان که از بیداری خسته اند
من هم خسته ام از هر چه بیداری ایست ، کمی آرامش خواب می خواهم نه آرامشی خوابی که با خوردن این شکلات های تلخ نسیبم می شود ، از همه این خواب ها بیزار گشته ام
آری ...هیچ چیز مرا از حجم پر سکوت پنجره نمی رهاند
و فریاد می آید عشق
عشقی به گرمی سیب
کدام عشق ، کدام سیب؟
می خواهم برسم تا خودم، به همراه آسمان
گمان کنم من راهی دارم به دریچه باز خلوت و سکوت که مدام در آن به افکارم می رسد
...

پ ن » این روزها دلشوره درس هایم به دوش می کشم و جایی برای بودن ندارم ...درسایم به امید خدا می خوانم ولی محتاج دعاهای شمایم ، برایم زیاد دعا کنید هر کجا که هستید ، حتی پشت چراغ های قرمز

پ ن » باز هم آدینه ای آمد ، ولی مهدی کجاست ....یک نفر می گفت :مهدی جمعه ها در کربلاست
سلامتی آقا صلوات

و پرواز

باران متین — Mon, 30 Nov 2009 18:56:12 GMT

فکر کن که چه تنها که ماهی کوچک دچار آبی بیکران باشد ...

آره دارم از لحظه های تنهایی می نویسم از ترس از رسیدن و دریا نشدن

عجیب است که دو روز دلم گرفت و باران یکریز بر سر این دیــار مــی بارد

شاید پاییز است ولی من از تمام دل گرفتگی ها خسته ام

این دقایق دارم می رسم به خاموشی

و سکوت

این تنها صداقتی است که من می شناسم که هیچ جای این دنیا پیدا نمی شود .نمی دانم چرا سرد شدم ...خسته ام خیلی

خیلی یعنی زیاد .....از همه نه ...از خودم

حس می کنم محتاج دستانی شده ام که صدایش می کنم به صدای من هیچ پاسخی نمی دهد .می دانم گناهم از آنی که بخواهم به زبام بیاورم بیشتر است ولی دلم می خواهد به جمکران بروم ...

دلم پرکشیده برای آقا ...حس می کنم از خدایم دورم ...آنقدر دور که خود نمی دانم این فاصله از کجا آمده و به کجا می خواهد برسد ولی می دانم موفقیت من در گرو همین کم کردن فاصله ام است با خدا ...

خدا ...؟چه کنم که از خودم راضی باشم به گانم این روزها همه از من راضی اند آن طور که از مادر راضی بودن ...شاید وقت آن شده است که یاد کنم از حروف که که شاید به مزاج بعضی خوش نیاید ولی می دانم این نگاه من در آیینه دیگر نگاه باران نیست به آیینه ..آیینه ای خاک گرفته و فراموش شده ...

به قول خودم دلم لک زده برای کمی نگاه معنی دار ...کاش آنچه پس پرده بود را فقط من می دیدم تا آسوده و آرام امشب بالش تنهایی ام بغل بگیرم تا ....تا نمی دانم کجا هایی که حتی کلاغ قصه من نمی دانم .

شاید آنجایی دلم آرام گردم...آرام تا آسوده بخواب برم ...شمار روزهایی که پلکهایم سنگینی روزهای و سال های قبل را حس نمی کند را دیگر از دست داده ام.

می خواهم آسوده باشم .آســـــــــــــــــــــــــــــــوده

باز باران

باران متین — Thu, 01 Oct 2009 20:26:34 GMT

باز دستم می جنبد اما این بار نه برای نوشتن
برای پاره کردن
پاره کردن صفحه های بیهوده برگ صفحه های زمان
و امشب از بین می رود خط خطی های احساس من
دیگر تابی نیست تا کسی رسم مرا بداند
همه از بودن پیش هم وصف می کنند
و من از نبودن پیش دیگران
بار دیگر شب سر می زند به من
تنها ، پر رنگ
کدام شب سفید بود که خواب مرا دزدید؟
کدام سپیده صبح بود دست نوازش از من برید؟
خواب نمی بینم امشب؟
وای بر این بی خوابی ها
کدام سکوت ،ترانه امشب من شد،که دلم ترانه فریاد می خواهد
این همه به دنبال دریا بود که چه؟
از او نوشتم و سرودم برای چه؟
چه کسی می داند از کدام ترانه آغاز شد
براستی چه کسی مرا دزدید
چه کسی سپیدی سحر ، رنگ آبی ، روح مهربان را ، ربود
خواب نمی بینم امشب؟
وای بر این بی خوابی ها
دیگر خنده های رویای خویش را خوب می شناسم
که باور می کند شکل محبت های مرا به شکل سیب سرخ ترش گشته.
به دیوار دل زدن دیگر بی فایده اس
هستم مثل او که همیشه باقی است در یادم
هست چون یادش هست
انتظار غریب نگاه ام هست
هست چون معنایش هست
امروز کیست بگوید به قلبم ، دلدار من کجاست؟
کاش جای من سایه می شدی
جای من بی غزل و ترانه عاشق می شدی
جای من هر چه که می خواهی می شدی
جای من می شدی
تا من نبودن تو را اینگونه معنا نکنم
این زمان از دل من جا مانده ، یا که من جا ماندم از هراس گذر عمر

فریاد ابر

باران متین — Wed, 02 Sep 2009 21:45:17 GMT

کاغذ سفیدی بر می دارم ناگهان غرش ابر را می شنوم

بالاخره بارید ، آسمان را می گویم که روزها سر به گریبان بود

حالا ذل می زنم به آسمان به خودم فکر می کنم

به تکرار ها

به فکرهای دلگیر خاکستری

کاش ذلال بود باران یا پر از حقیقت مثل دفتر کهنه خاطرات

پاییز امسال زودتر آمد

زمان هم عجول می شود مثل من

مثل من که هر شب در گهواره های خستگی می خزم

چه خوابی بود دیشب

پر از هول و تکان

چشم بسته اما بیدار

در همه کابوس های من همان نبودنهاست

همان ترس است از باید ها

هنوز کاری ناتمام صدایم می کند

در همه خواب هایم همان دلهره فریاد می زند

گم گشته در میان تمام دالان زندگی

بی زندگی بر نخواهم گشت به بودن ها

سر رشته تخسیر امشب با من نیست ، با مرگ است

دیروز ها ، امروز ها ، فردا ها

همه راه ها غروب است انگار

نمی دانم چرا ؟ولی در تمام راه آفتاب غروب می کرد

باز شب از نیمه شب می گذرد همراه باران

اما هنوز راه بسیار است تا صبح

دیروز که می رفت حرف تازه ای برای گفتن نداشت

باز بهانه می آورم

خودم کجاست

باران متین — Tue, 18 Aug 2009 20:07:31 GMT

این تنهایی که به من هدیه دادی ای دوست ندارم

کادوی 15 سالگی ام نمی خواهم

نبود مادرم را نمی خواهم

این عشق را نمی خواهم

من فقط خودم را می خواهم

صدا می زنم خودم را از پس همان کوچه سکوت

فریاد می زنم خاکم را از پس همان خیابان سرد و مرده

من خواستم و تو نخواستی

تو ربودی من نروبودم

این چه سرنوشتی است به بودن عادت می کنم ، به نبودن شکایت

دیوانه می شوم وقتی نمی بینی مرا

تو هم شده ای مانند آنها؟

آنها دل می شکند برای خود

آنگاه تو دلم را می سپاری به باد

به هیچ؟

به گمانم واژه ها همه فراری شده اند

حس نوشتن پرید

این بی خوابی های پر تکرار جانم گرفته اند

و دیـوانگی که همین حوالی پرسه می زنند مرا می خواند

و چه زود چشمانم آسمان را وجب کرد

تنها...نه نه تنها نه

شاید خسته

شاید ...

به ثانیه های امروز فکر می کنم

همین لحظه همین جا آرزو می کنم ساعت نبود

از انتهای شب صدایی می آید

صدای بچه گربه ای که گرسنه است

و میو میو کنان مادرش فریاد می زند

به دنبال واژه ای می گردم وصف کنم از حال خود

تلخ نیست ولی زیر زبان تلخی اش حس می شود

مثل این همان روزهایی شده ام که نمی توانستم تحمل سختی ها در خود حفظ کنم

صبر خود را از دست داده ام

مثل گذشته ها نیستم از این متین به شدت بیزارم

بیزارم کسی مرا دست بیندازد

به آشفته حالم بازی کند

بخندد به تمام خوبی های من...

من صداقت از مادر یافتم از هر کس نا کسی که نیاموختم

تو که کاغذ های باطله زندگی ام را نخواندی هنوز اینگون خسته ای

پس چرا می گویی نه اینگونه نیست

شاید خیلی چیزها نیست و رفت

ولی جایش که هست

آثارش که هست

جایش که بر این قلب باقی نمی ماند

دعا می کردم ...

سر می گذارم بر زمین که چه شود

این شود...

ساده دل

باران متین — Sat, 01 Aug 2009 19:41:45 GMT

این صدا صدای من

صدای سکوت من

صدای حرف هام

صدایی پر عشق

صدایی پر از آرامش

صدایی پر از نم بارون

با همان تک آوای شر شر

صدای دریاست

با همان فریاد ساحل

صدا صدای من است

به همین سادگی

حرف ها عبور می کنند از واژه ها

واژه هایی که غریب افتاده اند با زبانم

من دوست داشتن ساده دوست دارم

حروف کوتاه اسمم را بی آلایش دوست دارم

این است غریب بودن من با همه

زندگی تلخ شد بدون آنکه حکم دادگاه من ، سرد صادر شود

مثل هیچ است

آری به راستی همین است هیچ ، امروز دل می بنند و فردا ساده دل می کنند

مثل آوا های پیانو دختر عموست که می نوازی با بی حوصلگی

مثل ساز کوک نشده خواهر امین است که با آن همخوان می شود

آری هیچ است

مثل ترس ریختن دیوار پس از زلزله

و من

و ما

ساده و بی دقت و نه شاید سخت و زیرکانه عبور می کنیم از زیر آن

وقتی که می دانیم دیگر دل به هم نداریم

همه پل ها را خراب می کنیم

دل را خورد می کنیم به هراز نه به هزاران تیکه

قافیه به دروغ می بافیم که منتظر بمانیم و نگوییم از حقیقت ها

از آنچه که هست ولی می گوییم نیست

دور می شویم از صدا ها

از آواهایی که لیلی و مجنون ها می آفریند

ولی سخت می گیریم به خودمان

این جاست که من می شوم دیوانه

این جاست که زخم می زنم به خود نه به دیگری

اندوه می ریزم در پیاله سرخ دل خود برای دیگری نه برای خود

آرامم برای آینده

ولی می ترسم که به آنچه می خواهم برسم

شاید شده ام آدم بد داستان ها

متنفرم از این باران اسیدی که همه را می سوزاند

طعم گس تابستان

باران متین — Tue, 16 Jun 2009 20:06:13 GMT

وقتی یک حس آشفته با طعم تنهایی به سراغم می آد

کلمه به کلمه با تمام وجود این چند سال حس می کنم

آری حس احتیاج

محتاج صدا

نگاه

دریا بودن رو دوست دارم

آری با افق بی انتها بدون روشنایی شهر

نشد ...نتوانستم بروم

این همه قصه برای من زیاد نیست؟

این همه

امروز بی مقدمه یاد مادر افتادم

حتی بدون اینکه بفهمم چطور رفتم به دوران کودکی که زود گذشت

زیبا نبود

تلخ هم نبود

دیگربرایم مهم نیست با کدام ترانه بغض می کنم

دارم فراموش می شوم از یاد تمامی کسانی که مرا به یاد داشتند

وقتی صفحه سفیدی جلوی خویش باز می کنم

تنها کلمه ای است که با نوک قلم نوشته می شود امید است

امید به داشتن ها

امید به بودن ها

هیچ کس جایی ندارد

فقط ...

آنهم بی معنی شده

در این آشفته باز دلم بک روز کسی شماره مرا می گیرد به آن امید که من نام علی باشد

تلفن زنگ می خورد

بله بفرمایید؟

تو رو خدا اگه علی هستی بگو

از حرفاش هیچی دستگیرم نمی شد نه من علی نیستم

دیگه زنگ نمی زنم فقط می خوام آروم بشم اگه تو علی من هستی بگو دیگه مزاحمت نمی شم.

ساکت شدم گفتم نه من علی نیستم

دخترک گریه کنان می گفت تو جون مادرت بگو ، دیگه زنگ نمی زنم

با سکوت گوشی را قطع می کردم

پیامک پشت پیامک

علی من به خاطرت هر کاری می کنم

فقط اینکار رو باهام نکن

جواب هیچ کدام از حرفایش ندادم

تا اینکه دیگه هیچ خبری ازش نشد

این علی چه کرد با این دخترک که فقط یک لحظه آرزوی شنیدن صدای بله او را دارد.

سر خط

باران متین — Mon, 20 Apr 2009 18:25:48 GMT

باز سر خط

باز یک حس آشفته آمیخته با تنهایی

کلمه به کلمه با تمام وجود این چند سال حس می کنم

آری حس محتاج بودن

محتاج یک صدا

یک نگاه

امروز دریا می خواست تا آرامم کند

آری او و یک افق بی انتها

نشد ...نتوانستم بروم

این همه قصه

این همه غصه برای من زیاد نیست؟

این همه آشفتگی

امروز بی مقدمه یاد مادر افتم

حتی بی آنکه بدانم رفتم به دوران کودکی که نداشتم

زیبا نبود

تلخ هم نبود

کودک مثل یک پرنده طوی یک شهر کوچک

که به آن در و این در می زد تا آزاد شود

یعنی واقعا می شود یک روز، آن روزهای کابوس را فراموش کنم

به گمانم تمام کاینات دارد عکس من حرکت می کند

من جلو می رم اونا عقب می رود

اصلا من مال این زمان هستم؟

انگار زمان هم دست یاری کوتاه می کند

شاید من زیادی به خودم تلقین کردم موفقیت یک قدمی من است

آخر چرا چیزی رو که می خوانم نمی توانم به ذهن بسپارم

من که از سخت تر از این امتحان ها گذشتم

حالا چی شده است که مثل یک درخت خشک شده ام

برای این چند سال چقدر نقشه داشتم ؟

چقدر تلاش کردم

حس می کنم همه آنها بر باد رفت

بر باد...

حالا این هم زیباست و هم تلخ

خاطره

باران متین — Thu, 26 Mar 2009 23:30:00 GMT

در این لحظه خالی و پر سکوت

و دراین اتاق تاریک

به دنبال کلمه می گردم

انگار نسیمی دمیده می شود در این سکوت

تا مرا شوق بافتن کلمات را دهد

نوید بهار دیگر

نسیم می آید تا این ظلمت را کنار زندُ و درهم شِکند

آسمان می بارد در اولین روزهای بهار

و انگار پنجره22 سال باران را ندیده

همه می دانند

که من از روزنه های نور سوی امید بودم

همه می دانند

در تلاجم لحظات چه بر من می گذرد

و همه می دانند جز خودم

که کدام راه و کدام چاه است...

و ترسی مبهم از دوست داشتن

مجنون می شوم نا گاه

و نا آگاه دوست می دارم

و به یاد فردایی دوباره ...
فردا...فردا...

بهاری در بهار از راه می رسد
پای هر درخت پر شکوفه ای در باور فاصله ها
ابر بغضم همنوای باران می شود
امشب

و دلتنگی بسان حزن غم

که مرا به یاد خاطرات می اندازد

چقدر دلم می خواهد

در تنهایی بی ترانه ی خویش

به جای بهانه به قندیل های خاطره دل خوش کنم

تا از فراز غرور فرود آیم و ساده باشم

وپنجره ها را رو به صبح بگشایم
و با سیاهی قلمم بر هر برگ سفیدخواهم نوشت
دوستت دارم

و دستی همیشه منتظر دوباره نوشتن است

و هزاران واو به این واو ها اضافه می کردم

من دیگر برای کسی ترانه به یادگار نخواهم نوشت.